Van afkeur naar bewondering

Gepubliceerd op 10 november 2026 om 08:00

Er is nog altijd een enorme afkeurende blik naar mensen met overgewicht. En eerlijk? 
Ik vind dat steeds moeilijker om aan te zien.

Wat veel mensen niet beseffen, is dat obesitas veel complexer is dan te veel eten en te weinig bewegen. Het is een chronische ziekte. Bij veel mensen spelen trauma’s, langdurige stress, psychische problemen en andere onderliggende factoren een rol.

Soms wordt eten een vlucht. Een manier om met pijn, emoties of onveiligheid om te gaan. En langdurige traumatische stress kan ook lichamelijk ontregelen. Je zenuwstelsel, hormoonhuishouding, slaap en eetlust kunnen er flink onder lijden. Het zit dus niet alleen tussen je oren. Je lichaam draagt de gevolgen.

En dan zijn daar de veroordelende blikken. De opmerkingen. Het ongevraagde advies.

Alsof iemand met obesitas niet weet dat diegene overgewicht heeft. Alsof je daar zelf niet dagelijks mee geconfronteerd wordt.


Ik weet inmiddels uit eigen ervaring hoe dat voelt.

Ik woog ruim boven de 100 kilo. Wanneer ik zei dat ik dik was, kreeg ik steevast reacties als: “Aaah nee joh, je bent toch een knappe vrouw!” Dat zeg ik toch ook niet?

Ik weet dat ik een leuk koppie heb. Ik zeg dat ik dik ben.

Mensen namen me minder serieus. Ik werd regelmatig niet gezien. Fysiek zagen ze me wel, maar verder leek ik voor sommigen nauwelijks te bestaan.

Met Ciel’s Snacks (mijn catering) kreeg ik opmerkingen als: “Je hebt zeker alles lekker kunnen proeven?”

Met zo’n blik erbij die eigenlijk al genoeg zei: aan jou te zien wel.

Zonder ook maar iets te weten over mijn achtergrond, mijn gezondheid of wat ik allemaal had meegemaakt.

Want vier jaar geleden viel ik uit. Twee jaar geleden werd ik volledig arbeidsongeschikt verklaard. Door lichamelijke beperkingen en de psychische gevolgen van jarenlang opgelopen trauma kon ik niet meer werken.

Mijn inkomen kelderde naar het sociaal minimum. Ik moest rondkomen van de voedselbank en toeslagen. En voor de mensen die niet weten wat de voedselbank in Zaanstad te bieden heeft: shut the fuck up.

Gezond en gevarieerd eten is daar niet altijd vanzelfsprekend. Met de voedselallergieën binnen mijn gezin was het aanbod bovendien vaak ongeschikt.

Met een inkomen van net iets boven de €1.300 is iedere maand rondkomen een uitdaging. Gezond, onbewerkt en gevarieerd eten werd daardoor steeds moeilijker. We waren vaker aangewezen op goedkope, koolhydraatrijke producten om überhaupt voldoende verzadiging te krijgen.

Mijn gezondheid ging achteruit. Ik werd zwaarder.

En ondertussen werden de blikken steeds erger. Zelfs wanneer ik buiten een patatje at, had ik het gevoel dat mensen bij iedere hap een oordeel klaar hadden. Ik schaamde me voor iets wat eigenlijk heel normaal zou moeten zijn: eten.

Op een gegeven moment kon ik niet eens meer normaal naar mezelf kijken.

En toen kwam de gastric bypass. Geen cosmetische ingreep. Geen poging om in een schoonheidsideaal te passen. Maar een drastische, weloverwogen medische keuze om mijn gezondheid en mentale welzijn een kans te geven.

Ook daarover kreeg ik de nodige meningen.

“Is dat niet de makkelijke weg?”

“Waarom kun je niet gewoon minder eten en gaan sporten?”

Mind you: ik ben arbeidsongeschikt verklaard vanwege lichamelijke beperkingen. Sporten en soms zelfs gewoon lopen zijn voor mij niet vanzelfsprekend.

Tijdens de operatie waren er complicaties. Ik stopte zelfs tijdelijk met ademen. Joe Joe.

Maar inmiddels ben ik enorm veel kilo’s kwijt. Mijn gezondheid is aanzienlijk verbeterd. Geen prediabetes meer, goede bloedwaarden en mijn psoriasis is verdwenen. Ook mijn pijnklachten zijn iets verminderd. Maar vergis je niet: mijn lichamelijke beperkingen zijn er nog steeds. Ik ben niet ineens genezen van alles wat ik heb.

En weet je wat misschien nog wel het meest confronterend is?

De manier waarop mensen nu op mij reageren.

Ineens word ik gezien. Ineens ben ik knap. Ineens willen mensen met me op de foto, maken ze een praatje en krijg ik complimenten.

“Wow, wat zie je er goed uit!” Is dat leuk? Ja, absoluut. Ik zou liegen als ik zeg dat ik daar niet van geniet. Maar tegelijkertijd doet het pijn.


Want sommige mensen die mij vroeger met een afkeurende blik aankeken, staan nu ineens naast me. En dat confronteert me. Want ik ben nog steeds dezelfde persoon.

Ik heb nog steeds hetzelfde leuke koppie. Sterker nog, ik durf best te zeggen dat ik een knappe vrouw ben. En ja, ook uber sexy.

Dat vond ik vroeger namelijk ook al.

Zelfs met mijn kale kop ben ik op en top vrouw!

Mijn persoonlijkheid is niet veranderd. Mijn humor niet. Mijn intelligentie niet. Mijn creativiteit niet. Mijn dromen niet.

Alleen mijn gewicht is veranderd. En blijkbaar daarmee ook de manier waarop een deel van de buitenwereld naar mij kijkt. En dát is pijnlijk.


Waarom was ik toen minder interessant? Waarom werd ik minder serieus genomen? Waarom moest ik eerst zoveel kilo’s verliezen voordat mensen mij daadwerkelijk leken te zien?


Ik schrijf dit niet om medelijden te krijgen. Ik schrijf dit omdat mensen wat vaker verder mogen kijken dan het lichaam dat ze voor zich zien.

Je weet niet wat iemand heeft meegemaakt. Je weet niet welke strijd iemand dagelijks voert. Je weet niet of iemand vecht tegen trauma, ziekte, armoede, lichamelijke beperkingen of een combinatie daarvan.

Dus oordeel niet zo snel.

Kijk iemand aan. Luister. Wees aardig. Behandel mensen met respect, ongeacht hun gewicht, uiterlijk of gezondheid.

Want iemand verdient geen betere behandeling omdat diegene is afgevallen.


Iemand verdient die behandeling gewoon. Altijd. 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.