De vraag waarom ik nog steeds single ben.
Het antwoord daarop ligt dieper dan: ik ben de juiste persoon nog niet tegengekomen, ik ben niet op zoek, heb geen zin in drama of vind het gewoon prima zo.
Ik krijg deze vraag inmiddels al zo’n tien jaar. Zo lang ben ik alweer vrij en gezellig. Heb ik tussendoor gedatet? Zeker. Was dat een succes? Blijkbaar niet, want ik heb nog steeds geen partner.
Single zijn is leuk. Geen verantwoording hoeven afleggen, je eigen keuzes maken en gaan en staan waar je wilt. Nu mijn dochters volwassen zijn, kan dat letterlijk.
Maar er zit ook een keerzijde aan. Je komt alleen thuis. Soms mis je een gesprekspartner, die warme arm om je heen, iemand om tegenaan te leunen. Affectie, intimiteit en seks. Samen onbezonnen en onnozel doen, maar ook gewoon even boos op elkaar kunnen zijn. Soms is het niet eens iets groots. Gewoon de aanwezigheid van iemand voor wie je hebt gekozen.
Dus ja, soms mis ik een partner.
Maar waarom ga ik dan niet gewoon lekker daten en begin ik een relatie met die leuke man die op mijn pad komt?
Omdat het niet zo makkelijk ligt.
Niet zo’n leuke partner?
Ik heb niet ontzettend veel relaties gehad, maar de afgelopen tien jaar heb ik genoeg kunnen nadenken over liefde, relaties en mezelf. En sinds kort ben ik tot een conclusie gekomen die ik niet zo snel over mezelf had verwacht.
Ik ben in een relatie misschien helemaal niet zo’n leuke persoon.
Door de mindfuck-games, vernederingen en leugens ben ik behoorlijk beschadigd geraakt. Mijn vertrouwen in mannen, maar eigenlijk in mensen in het algemeen, is ver te zoeken.
De relatie met de vader van mijn kinderen heeft iets meer dan tien jaar geduurd. Ik was ervan overtuigd dat hij de ware was. Ik leerde hem kennen toen ik zeventien was en was smoorverliefd. We hadden zoveel raakvlakken en begrepen elkaar soms zonder woorden.
Alleen begon onze relatie niet bepaald vlekkeloos. Hij bleek nog een relatie te hebben toen wij elkaar leerden kennen. Dat wist ik niet. Toen ik daarachter kwam, liep het behoorlijk uit de hand. Er werd gevochten en ja, ik heb klappen gehad.
Toch bleef ik. Ik had voor hem gekozen en mijn liefde voor hem was beyond.
Het vreemdgaan bleef echter een rode draad. Op mijn negentiende raakte ik zwanger en op mijn twintigste was ik moeder. Ik was volledig bleu en had zelf ook niet echt een voorbeeld gehad. Mijn moeder overleed namelijk toen ik acht jaar was.
De jaren gingen voorbij. Ik veranderde, werd onzeker over mezelf en zag hoe hij aandacht bleef zoeken bij andere vrouwen. Ik heb vrouwen aan de telefoon gehad, berichten gezien en situaties meegemaakt die behoorlijk pijn deden.
Ondertussen kwam vrijwel alles op mijn bordje terecht: de kinderen, het huishouden, de financiën en familieaangelegenheden. Ook de problemen, wat later bleek dat het om de toeslagenaffaire ging, speelden in die periode. Ik draaide het gezin grotendeels alleen.
Hij kwam steeds later thuis, had weinig aandacht voor mij en de kinderen en wanneer ik hem aansprak op zijn gedrag, werd alles ontkend. Ik zag spoken, maakte me druk om niets.
Uiteindelijk bleek dat hij twee jaar lang een affaire had met een collega.
Op een dag stelde ik hem de vraag: Waarom kom je eigenlijk nog thuis?
Zijn antwoord: “Ik kom voor de kinderen.”
Dus je komt niet meer voor mij thuis?
“Klopt. Alleen voor de kinderen.”
Ik brak en zei dat hij mocht vertrekken. Hoewel ik op dat moment eigenlijk wilde schreeuwen dat hij moest blijven, wist ik dat ik voor mezelf moest kiezen.
Ook na onze breuk bleef het ingewikkeld. Hij wilde terugkomen, seks, praten en contact houden, terwijl hij ondertussen bij zijn collega zat.
Juist toen begon ik te zien hoe onze relatie jarenlang had gewerkt. Lief doen, een trap geven en vervolgens weer troosten. En vaak kwam daarna een verzoek, omdat hij weer iets nodig had.
Begrip is geen goedkeuring
Ik denk oprecht dat hij van mij heeft gehouden.
Hij heeft een verschrikkelijk traumatische jeugd gehad, gebeurtenissen die een kind nooit zou moeten meemaken. Ik weet waar hij vandaan komt en begrijp dat zijn verleden invloed heeft gehad op zijn gedrag.
Ik wil hierbij wel iets duidelijk maken: alles wat ik over hem en onze relatie schrijf, is vanuit mijn eigen beleving, herinneringen en interpretatie. Het is hoe ik de gebeurtenissen heb ervaren en hoe ik er met de kennis en inzichten van nu naar kijk. Ik kan niet invullen wat er in zijn hoofd omging of wat zijn intenties precies waren. Ik kan alleen vertellen wat het met mij heeft gedaan.
Ik herken bepaalde gedragingen die mogelijk passen bij narcistische trekken, maar ik kan daar geen label aan hangen. En dat wil ik ook niet.
Wat ik wel weet, is wat het met mij heeft gedaan. Er was sprake van vreemdgaan, leugens, financiële problemen en emotionele afwezigheid. Zijn woorden kwamen vaak niet overeen met zijn daden. Ik heb jarenlang veel alleen gedragen en mijn eigen grenzen regelmatig opzijgezet.
Tot op de dag van vandaag ervaar ik weinig erkenning voor wat er is gebeurd.
Maar één ding heb ik inmiddels wel geleerd:
Ik kan begrip hebben voor wat iemand is overkomen, zonder goed te praten wat diegene een ander heeft aangedaan.
Na onze breuk ben ik vier jaar vrijgezel geweest. Ik veranderde, zowel van binnen als van buiten. Van een vrouw van ruim 120 kilo naar een slanke vrouw van 29 die weer begon te stralen.
Daarna kreeg ik een relatie met een ontzettend lieve man. Alleen bleek uiteindelijk dat we niet bij elkaar pasten.
En sindsdien ben ik dus vrij en gezellig.
Vertrouwen is een dingetje geworden
In mijn de relatie met de vader van me kinderen ontdekte ik iets van mezelf wat ik nooit had verwacht: ik werd ziekelijk jaloers.
Achteraf denk ik dat dit voor een groot deel voortkwam uit alles wat ik had meegemaakt. Het voortdurende liegen en vreemdgaan, het gevoel dat ik gek werd gemaakt terwijl mijn vermoedens vaak gewoon klopten.
Ik werd iemand die ik helemaal niet wilde zijn. En soms merk ik die reacties nog steeds wanneer ik hoor dat iemand vreemdgaat of liegt tegen zijn partner.
Daar komt nog iets bij. De hoeveelheid mannen die de afgelopen jaren op mijn pad zijn gekomen en iets van me wilden terwijl ze getrouwd zijn of een relatie hebben, is beyond. Het erge is dat ik veel van hen ook nog eens ken, inclusief hun partners.
De verzoeken om gewoon friends with benefits te zijn? Crazy.
En dan moet ik vertrouwen hebben in een nieuwe partner?
Ik heb zelf ook weleens op zo’n verzoek gereageerd. Want laten we eerlijk zijn: ik ben ook gewoon een mens met gevoelens, verlangens en een ego dat op zijn tijd gestreeld mag worden.
Ben ik dan fout? Ja en nee.
Ik ben niet degene die een relatiebelofte heeft gedaan, maar ik weet natuurlijk wel dat er iemand thuis zit. Daarmee ben ik niet ineens onschuldig.
Gebeurt het nog steeds? Ik zou liegen als ik zou zeggen van niet. Inmiddels ben ik er wel duidelijker in. Ik geef aan dat iemand zich op glad ijs begeeft, dat hij iets te verliezen heeft en dat hij goed moet nadenken over wat hij doet.
Maar ik geef ook toe: het is fijn om af en toe te merken dat je aantrekkelijk bent. Dat iemand je ziet en je ego een klein zetje geeft.
Ook dat is menselijk.
En hoewel onze relatie al jaren voorbij is, word ik soms nog steeds ongevraagd met dat verleden geconfronteerd. Zo kwam ik na een concert de vrouw tegen met wie hij tijdens mijn zwangerschap vreemdging. Dezelfde vrouw die mij destijds zelfs sms'te terwijl ik aan het bevallen was.
Ze zag me, schrok zichtbaar en liep weg. Het zijn van die ongemakkelijke momenten waar ik helemaal niet op zit te wachten. En soms hoor ik via anderen weer iets over hem. Ik vraag er niet naar, wil er eigenlijk niets mee te maken hebben, maar blijkbaar vinden mensen het toch nodig om me op de hoogte te houden.
Het verleden blijkt soms dichterbij dan je zou willen.
En misschien zit daar nog wel een ander stukje verdriet. Soms zie ik stelletjes en voel ik iets wat ik niet direct jaloezie zou noemen. Meer een soort gemis.
Ik had ooit een beeld van mijn toekomst. Ik leerde iemand kennen op mijn zeventiende en ergens was er altijd die droom om samen oud te worden. Een heel leven met iemand opbouwen en uiteindelijk bij elkaar eindigen.
Soms voelt het alsof die lange relatie, en daarmee ook een stukje van die droom, me is afgenomen. Die toekomst is er niet gekomen en ik ben degene die met de littekens verder moest.
Dat betekent niet dat ik niet verder ben gegaan of geen mooi leven heb opgebouwd. Maar het is soms gewoon een pijnlijke waarheid dat iets waar je ooit zo in geloofde, er niet meer is.
En dat verdriet mag er ook zijn.
Overigens is dit maar een klein deel van alles wat er destijds heeft gespeeld. Er zijn veel meer gebeurtenissen en omstandigheden geweest die uiteindelijk hebben bijgedragen aan het beschadigen van mijn vertrouwen. Ik licht hier bewust slechts een aantal dingen toe. Andere verhalen komen op een ander moment misschien nog wel aan bod.
Dus waarom ben ik nog steeds single?
Tja…
Misschien omdat ik het heerlijk vind om mijn eigen leven te leiden, maar tegelijkertijd soms ontzettend verlang naar iemand naast me.
Misschien omdat ik de intimiteit en gezelligheid van een relatie mis, maar niet bereid ben mijn rust ervoor op te geven.
Of misschien omdat ik bang ben om opnieuw iemand toe te laten die uiteindelijk helemaal niet blijkt te zijn wie ik dacht dat hij was.
Ik weet het niet helemaal.
Wat ik wel weet, is dat ik niet meer dezelfde vrouw ben als toen ik op mijn zeventiende verliefd werd. Ik ben zelfstandiger, mondiger en weet beter waar mijn grenzen liggen. Maar ik heb ook bagage en daar moet ik eerlijk naar durven kijken.
Misschien moet ik niet alleen leren om een ander weer te vertrouwen, maar vooral weer leren vertrouwen op mezelf.
Dat ik mijn gevoel serieus neem. Dat ik niet blijf uit angst om iemand kwijt te raken. En dat ik mezelf niet opnieuw op de laatste plaats zet omdat ik zo graag wil dat iets werkt.
Ik sluit de liefde absoluut niet uit. Maar ik heb geen haast.
Want misschien ben ik helemaal niet bang om alleen te zijn.
Misschien ben ik vooral bang om me opnieuw alleen te voelen terwijl ik met iemand samen ben.
1999
2008
2012
2026
Reactie plaatsen
Reacties